این شعر به صورت عمودی وافقی یک جور خوانده می‌شود

(ماتریس متقارن ادبی)



 از چهره  افروخته     گل را    مشکن!


افروخته  رخ مرو   تو دیگر    به چمن!


گل را   تو دگر مکن خجل  ای مه من!


مشکن  به چمن ای مه من  قدر سخن !